|
შენ ფიროსმანის შვიდღარიან მარნებში გხედავ, გადაპოხილა შენი მკერდი, როგორც სარწყავი. სისხლის საპალნით დატვირთულო, ვინ დაგიხვეტა ბრგე თეძოები ბელტებივით დასაფარცხავი.
ვინ დაჩექმული ჩემი სული შხამებს დარია. აქაფებულა შუაღამე, როგორც ჯაგარი: ვიღამ დაიდგნოს, ვინ შაებას კარად დარიალს.
დგანან უზანგში: ღვთისმშობელი და მოურავი, რკინის პალოზე გადავარდნილს ვხედავ ხანძარებს.
ზურნით ფალანგებს მოუძღვება კონდოტიერი და შენი სისხლი გაჭედილი შიშით ზანზარებს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გიორგი ლეონიძის პოეზია |
