|
შენი, მიწავ ჩემო, ვინც კი იცის გემო; როგორ დავიჯერო, - თავს არ შემოგევლოს!
იმერეთო ზემო, - სიყვარულო ჩემო, სიხარულო ჩემო... ძამა გურულებო, ჯიმა სამეგრელო, ძმაო ქართლ-კახეთო, მესხეთ-ჯავახეთო; მარნის ჩვენის ეშხი მტერსაც ჩავახეთქოთ, ოღონდ ჩვენს საქმეში ნაკლებ ჩავახედოთ.
ახლა ცრემლისმგვრელო, კრწანისისა ველო, - დღესაც გულისმკვლელო... რაღა გავაგრძელო, მთელო საქართველო, - სასოებავ ჩვენო,- რა ვქნა, რა გიშველო!
ვინც კი იცის გემო; როგორ დავიჯერო, - თავს არ შემოგევლოს! |
