|
ახლოს ვართ, სულ ახლოს ედემთან, როს გული მკერდში არ ეტევა, და სისავსისაგან სრულქმნილი, იფრქვევა მეწამულ ღველფებად ახლოს ვართ, სულ ახლოს ედემთან.
დასტოვებს ანთებულ ფერვალებს, შორეულ ოცნებად ედება დათალხულ, დაბინდულ მწვერვალებს, წმინდანთა გულივით ანთია, წმინდანთა სისხლივით ელვარებს.
კაბადონს წარსტაცებს ჩირაღდნებს, ბაგეებს მოსკდებათ ვედრება, როდესაც ვარდისფრად ინათებს.
დედებს რომ მიჰქონდათ აკვნებთან, ეს გული იდუმალ აკვნესდა, შენ გიხმობს ქართველთა აგნესავ, იბერთა სასწაულქმედებავ, წმიდაო მნათობო ქეთევან.
ანგელოსთ იერით მღიმარევ, სიწმინდევ შენ მინანქრეულო, შენ ჩვენთა ცრემლების მდინარევ. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მერაბ კოსტავას პოეზია |
