|
წიწამურში რომ მოჰკლეს ილია, მაშინ ეპოქა გათავდა დიდი, ძველი სიმღერა და იდილია. ფანტასტიური გამოჩნდა ხიდი.
ბაღთა მნათობით გადამთოვრება, როგორ ოხრავენ მათზე ქალები. რა მშვიდი იყო მათი ცხოვრება.
დღეებს იმედი ესაკიდება. რა მძლავრად ქუხდა მათი სახელი, რა დიდი იყო მათი დიდება.
ჩემთვის სიზმრებში უცნობია ჯერ ახალი წვიმა, ქარი, „დალანდი“ და მთელი ხანა წიგნის: „crane aux fleurs”. |
