|
დავხარჯე გულის ზოდები, ვწვი ოცნებათა ზვინები... ლექსო, მიდექ და მოდექი, სამშობლოს შეეძინები..
რძეგავსილ კვირტის ძალების, ყამირის ღონე ვაჟური და დედის ბოსტნის კვალები...
ქართლის ნიავის ჩურჩულმა, და გულის შუქი მფეთქავი - მშობელ ცამ გადალურჯულმა...
და ვგრძნობ არასდროს მოვკვდები... გულში მინთია ცისკრულად აპრილის თეთრი ტოტები...
გულის გადავწვი ზვინები, ლექსო, მიდექ და მოდექი, სამშობლოს შეეძინები! |
