|
ამპარტავანი თათარი, ეზოში დადის მამალი, მახსოვს მოხუცი ჭადარი და ძველი დასტურ-ლამალი,
ჭრელ-ჭრელი მანდილ-საკაბე. ახლაც ხანდახან გაივლის ჩვენი კნეინა - კაკაბი.
კოკა, შედგმული გაროზზე, მაღალ ტანით და ჭურჭელით კაკაბი მიდის წყაროზე.
და ოხრავს ჭმუნვით მოცული თავადი ვაშლოვანელი, ხანდახან ჩემთან მოსული.
წამოველ... ვიცი, მელოდი! დავლიეთ, გაგიხარია... ვამაყობ საქართველოთი!
ესეც საქმეა თუ არა? და სოფლის უდაბნოებას ამ ზარმაც გადაუარა.
უთუოდ მოვა, თუ ელი: თბილისში მეფობს თათარხან, ღვინო, დუელი, დუელი!
არ არის არც საშინელი: კარგად გაიცნო თბილისმა ჩინებულება ჩინელი.
წამოველ... ვიცი, მელოდი!.. დავლიეთ, გაგიხარია... ვამაყობ საქართველოთი! |
