|
შენი ზღვა და მზის ბრდღვიალი, ცაზე ვარსკვლავთ განაზება და ცის ცვარი, ლორთქო ფოთლებს დაკიდული ალმასებად.
შენი ხავსი, შენი სურო ლამის სულში გაიფოთლოს, რომ სურვილი შემისრულოს.
ყვავილს, ბალახს სატრფოს თვალით ვაკვირდები, შენი მიწა ავგაროზად ყელზე ჩამოსაკიდები.
და ცვრით კალა დამისველო, რომ მეც ზამთრის თეთრ საბნის ქვეშ შენს ფესვებთან დავისვენო.
მეც მოვხუჭო თვალი ვინძლო, მერე ადრე, გაზაფხულზე, შენს ფოთლებში გავიღვიძო. |
