|
როცა ქართლში გაზაფხული აამწვანებს სერს და ყანობს, ცხელი სისხლი ჩაუდგება სამაჩაბლოს, სამუხრანოს. დოლის პურს და ქერის თავთავს, ქსანზე ნისლად აცურდება წმიდა სული ერისთავთა. რომ ყვავილობს გამთენია, ქეთევანის სულის საოხ ანთებული სანთელია. თავზე ადგას სვეტი ნათლის, პირჯვრის წერით სათქმელია: ზემო, ქვემო, შუა ქართლი. ქართლო, საქართველოს ფარო, არც არავინ გაგიტოლო, ვერც ვერავინ შეგედაროს. სადაც მზერა გადამიტანს: "საქართველო ქართლით არი!” ზეცა ამბობს: "ჭეშმარიტად!” არ ითქმოდა არვის ნებით, თუ სკიპტრას და ოქროს გვირგვინს მცხეთას შენ არ უკურთხებდი. მაინც მუდამ მთქმელი მართლის, ერის მჩენი, გადამრჩენი - ქართლი, მშვენიერი ქართლი! ვიმარტვილებ, ვიმარხულებ, თუ ათას წლებს შენ ასეთი ეშხით გამოიზაფხულებ. მადლი შენი უდევს დვრიტად, "საქართველო ქართლით არი!” ცა მიმოწმებს: "ჭეშმარიტად!” ღვაწლი შენი ვინ თქვას დათვლით... დედა საქართველოისა, გული საქართველოისა - ქართლი, საოცარი ქართლი! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მანანა ჩიტიშვილის პოეზია |
