|
რად ეშინიათ შენი ნეტავი, რად ვეღარა ხარ აქ გამბედავი? - ენავ მშობელო, ჩვენო ანბანო, - ჩემი სისხლის და სულის ამბავო.
დაჭრილი კვნესი და ამორძალობ, ძვირფასო, როგორ, - იყო ცოცხალი, მაგრამ ხელ-ფეხი ვერ ამოძრაო?
კუთხე-კუნჭულში, - ნაწყენი, მდგმური, რა გაჭირვებით, რა მძიმედ სუნთქავს შეწუხებული, უკვდავი გული. |
