|
ჩემი და თეთრი თოვლის ქალია და უყვარს მარტო თოვლი და თოვა. იგი ლაჟვარდის ერთი თვალია და გაზაფხულზე ენძელად მოვა.
და რომ მიმღეროს, თურმე, რცხვენია, მან შეინახა ცრემლები ჩემთვის, მაგრამ არასდროს არ უცრემლია.
ერთხელ ნიავმა თურმე გალექსა, დას ნიავივით სურდა ალერსი, მაგრამ შედრკა და არ მიალერსა.
და განა მუდამ იქნება თოვა? ჩემი და თეთრი თოვლის ქალია და გაზაფხულზე ენძელად მოვა. |
