|
ჩვენ რომ გვეძინა, იგი მოფრინდა, სასიხარულო იანვრის გედი, და ისევ ვნახე მე თოვლი წმინდა, - უცხო სიამის წინამორბედი.
ო, რა ნაზია ეს ნეტარება! და ამ სიჩუმეს, და ამ სიმშვიდეს თვითონ სიკვდილიც ვერ შეედრება.
საყვარელია ბუნების ძილი! და ჩემი სული ფითრდება ისე, როგორც სუმბული - ბინდის ყვავილი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვალერიან გაფრინდაშვილის პოეზია |
