|
გადმოფრენას ეს ყორანი მადათოვზე აპირებს, გაანათებს რესტორანი ტივებიან ნაპირებს. ასე მიდის ეს ზამთარი სიზმარივით მდევარი, ასე რეკავს საზანდარი უქმი, შემაქცევარი, რომ ისმოდეს საიათნოვას დაჟანგული ჰანგები, მიეთოვოს, მოეთოვოს კედლებს ფარშავანგები. სული ტირის და როს ნანას, კოჭლო საჰაკ, ჰპირდები, დაანებე ფიროსმანას სევდიანი ტვირთები, რომ წავიდეს ეს ზამთარი სიზმარივით მდევარი, რომ რეკავდეს საზანდარი უქმი, შემაქცევარი. ოცნებაო, ჩემო ძველო, ვართ ღამეთა მთეველი, კიდევ ბევრი სადღეგრძელო დაგვრჩა დაულეველი. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გალაკტიონ ტაბიძის პოეზია |
