|
თოვლი მოვიდა თბილი და წყნარი და კიდევ უფრო თეთრი და წმინდა, მაგრამ არავინ გაუღო კარი და მთელი ღამე ქუჩაში იდგა.
თავი მიადო ლითონის ბოძებს, ძალიან ადრე ამდგარი ხალხის ნაფეხურები ეყარა თოვლზე.
უსმენდნენ თოვლის უცნაურ შრიალს, ზოგისთვის თოვლი მოვიდა ადრე, ზოგისთვის თოვლი მოვიდა გვიან.
ხალხს უბრუნებდა სინათლეს უხვად, მათთვის ყველაფერს ამბობდა იგი, რომელთაც დიდი დუმილი უყვართ.
და თავის სიტყვის მორჩილი მონა, ზოგისთვის თოვლი მოვიდა დროზე, ზოგისთვის თოვლი არასდროს მოვა.
დიდი ქალაქი სუნთქავდა უკეთ და უხაროდათ პატარებს თოვლი, რომელიც დიდებს მოსწყინდათ უკვე. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვახტანგ ჯავახაძის პოეზია |
