|
ნაწვიმარია. მთაწმინდაზე თეთრი ნისლი წევს. ჯერ არ გამშრალა ქვაფენილზე სველი ლაქები. ქუჩაში მიდის მამაჩემი, გოგი ქვლივიძე - ერთ დროს ცნობილი ინჟინერი და ქალაქელი.
ჭაღარა თავზე ქალაქური „კარტუზი“ ხურავს, მიდის ქუჩაში მარტოხელა ბერიკაცი და ჰგავს უცხო სახლში ალალბედად მოხვედრილ სტუმარს...
„ვერა გავუგე ვერაფერი ახალ ცხოვრებას, გადავიღალე ჭიდაობით ავბედით წლებთან და ვგრძნობ აშკარად დასასრულის მოახლოებას!
და აღარ მესმის - ვინ ვინ არის, ან მე ვინა ვარ... გუშინ მთელი დღე რუსთაველზე ვიდექი მარტო და იცი, ერთმა ნაცნობმაც არ გამოიარა!...
უკანასკნელი, ქალაქს შევრჩი, როგორც მძევალი და მის ქუჩებში დღეს რომ სადმე ფეხი გავჭიმო, კაცი არ იტყვის: „ეს ხომ გოგი ქვლივიძე არი!“
დრო იყო, ქალაქს ამშვენებდა ჩემი კაცობა...“ ... მამაჩემივით, რუსთაველზე მე ვდგავარ ეხლა და ვუცდი - იქნებ გაიაროს ვინმე ნაცნობმა. |
