|
აქ ადიდებდნენ დამპალ კინტოს, თათრულ მუხამბაზს, აბანოს წვირეს, შუა ბაზრის კორიანტელსა, გაბერილ შარვალს, ყარაჩოხელს... (გასამხელია?)
ბექა ოპიზარს, ოსტატობის წმინდა ანდერძსა, აქ ივიწყებდნენ ძველ პოეტებს ოქროსყელიანს...
ათი ათასი მთაწმინდაზე ბრწყინავს სანთელი, თავს დაგნათიან, სატახტოო, დიდო, უკვდავო, - რომ მათმა სხივმა სამუდამოდ გაგასუფთავოს! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გიორგი ლეონიძის პოეზია |
