|
ათჯერ ვემთხვიე შენს მიწას, ასჯერ სიცოცხლე მანატრე, თბილისო შენმა ლამპრებმა როდესაც შემომანათეს!
ენთო ვარდები ბდღვრიალა, მე დავინახე მთაწმინდა და გულმა შეიფრთხიალა.
სინაზით გადამხუროდა, მუჭით ავიღე მტკვრის წყალი, ვეწაფე, როგორ მწყუროდა!
მე შენი სუნთქვა, თბილისო. დამწვას, დამდაგოს შენმა მზემ, ოცნება დამითილისმოს!
იერიშიდან მოველი, შენ დაგიბრუნდი პირნათლად, მე, შენი ძუძუს მწოველი.
მომაქვს მე ჩემი ჭრილობა, მეც შევაჩერე ამ წყლულით მტრის დიდი შემოჯრილობა.
შენთვის ვიბრძოდი, თბილისო, შენი ქედები მახსოვდა და ფერი ყარამფილისო.
შენი მზის სასახელოდა?! - მტრედო, შემიძეხ თბილსში, აქ დედის ძუძუ მელოდა... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გიორგი ლეონიძის პოეზია |
