|
როგორ მაშინებს ჩემს სოფელში მე დაბრუნება, სიჩუმე მიდის, როგორც დედა მკვდრის საფლავიდან. მკვდარ ძმებთან წასვლა და ტირილი მეც მომინდება. არ ვიცი, სოფლის მყუდროებას ვით გადავიტან. თითქოს სოფელი სასიკვდილოდ მიესვენება. მკვდრების ლანდებით აღივსება ეს ჩვენი სახლი, მომაკვდავ რაშზე ჩემი ავი მომეჩვენება. გიყვარდე მკვდარი, ვით ცოცხალის კოცნა გიყვარდა. წავიდეთ, სანამ მოვა დილა თვალგახელილი, სანამ მზის სხივმა არ აანთო მზისფერი ფარდა. გაიტაცებენ შიშის ასულს კოჭლი ქაჯები. სოფლის შიშისგან დასახსნელად შვაღამის ზარებს, ღვთის სამრეკლოზე ჩამორეკენ ღვთის დარაჯები. |
