|
დედა რომ კაბას ატარებდა, მეგონა მზით იყო მორთული... შვილებს ანგელოზებს ადარებდა, თვითონ ანგელოზად მოსული... ხან მზე რომ ათბობს და ხან აწვიმს... ქუჩაში ბევრი ქალი მიღიმოდა, მაგრამ დედასავით არავინ... თუმცა წვიმაც ჩანდა ცრემლივით, ისეთი საყვარელი მზერა ქონდა, იმ მზერით მთელ სამყაროს შეცვლიდი... მეგონა მზით იყო მორთული... შვილებს ანგელოზებს ადარებდა, თვითონ ანგელოზად მოსული... |
