წიგნიდან ყვითელი მალაელი
|
შენ კიდევ ერთხელ გადმოლახავ შუშას კვამლიანს და მოხვალ ჩემთან, მეგობარო უკანასკნელო, იტყვი, „დავშორდეთ ამ ქვეყანას მაცდურს, შხამიანს, წავიდეთ ერთად, არ იქნება ეს გზა საძნელო. ვუდარაჯებდი ღამეებით მე შენ ოცნებას; უხსოვარ დროთა უფსკრულებით მე შენ გეახლე, დავემორჩილოთ გარდაუვალ განგების ნებას. ყველა ვარსკვლავებს გადავშორდეთ! ო, ჩქარა, ჩქარა! მარადისობის მოახლოვდა ცივი საზღვრები და უკვდავება შემოგვერტყა ცეცხლიან ქარად. შენ დღეს იხილავ ამ სამყაროს სახეს დაფარულს, უკვე აინგრა გრიგალებით ღამის ჰაერი, ნუღარ იგონებ მარტოობას, ცრემლებს დაღვარულს. გვემშვიდობება მანეკენთა ნაზი კრებული, მათი ძახილი იდუმალი აღარ გვაშინებს, და ჩვენ ფანჯრიდან გადავდივართ გაფითრებული. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • კოლაუ ნადირაძის პოეზია |
