|
როს შენზე ფიქრი მე მეწვევა სიამის მფენი, როს მთვარის სხივი მთის მწვერვალზე ახავერდდება, - ფარულ ოცნებით ჩემი გრძნობა გაივარდება, შენ გეტრფი მარად, შენ დაგეძებ ცრემლების დენით. სადღაც უფსკრულში ჩემი გული კვნესით ვარდება... ოდეს ვერ გიმზერ - სულში ისევ დამიღამდება, თითქოს ჩემს ირგვლივ თვით ბნელეთმა აღმართა კლდენი. ვხედავ - ჩამომრჩა სიჭაბუკე ცხოვრების გზაზე... მაგრამ მე მაინც გემონები ციურ ჩვენებას. ზოგჯერ შორეთში ვეღარ გარჩევ შენი მდომელი, და ისევ რჩები ჩემთვის მარად მიუწვდომელი. |
