|
მე ვგრძნობ შენს სუნთქვას, მე ვგრძნობ შენს ღონეს და ციხესავით გდარაჯობს კართან, ლურჯი ნისლივით ვიღვიძებ ხოლმე შეფარებული მთაწმინდის კალთას. და საათები რეკავენ ზარებს, მე შენს კარებთან მრავალჯერ მომკლეს და გული მაინც ვერ გამიბზარეს. შენ ჩემო დიდო სინათლევ თვალთა წუთით ფიქრებით დაგტოვო თუნდაც, მე ციხესავით გდარაჯობ კართან. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ჯანსუღ ჩარკვიანის პოეზია |
