მთარგმნელი: თამაზ ბაძაღუა
|
ათასწლეულად მეჩვენება დღე მისევდილი, დედამიწაზე დავრჩი ოდეს უქალბატონოდ, სხვა გზით მიმიხმობს, სურს სიცოცხლე უქმად დავტოვო და ციერისკენ გავლივლივდე ნაცრისფერ დილით. რომ ჩამჩურჩულებს: საკუთარ თავს ებრძვი რატომო, ცრუა სოფელი, მოაყივნებს კაცთ საგვარტომოს, მე კი ნათელში მსურს ვიხილო მისი მერდინი. მძიმე ტკივილით დალეწილი ვიგონებ უფლის წამებულ სახეს: ვგრძნობ, თმენა და დუმილი მიხსნის, რომელმაც დონნას გაუყინა ძარღვებში სისხლი ვერ კი დაბინდა მისი სათნო და წყნარი შუბლი. |
