|
წვიმა ეყრება სახეს ჭორფლივით, ცრის და არ აცლის ღაწვებს გაშრობას. ოდესღაც მწვანე და შეფოთლილი, იგონებს ბაღი თავის ბავშვობას.
არ დამეკარგო...“ - დიდედა მთხოვდა. საღამო იყო, და საღამოს ცა აკაციების ყვავილებს თოვდა...
რაღაც ქაღალდი გაკრული ხეზე... გოგონა იდგა დედის თავშალით და იქვე ძაღლი თბებოდა მზეზე...
წვიმა არ აცლის ღაწვებს გაშრობას... დავდივარ, ვეძებ ბაღში დაკარგულ ერთი მელექსე კაცის ბავშვობას. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მიხეილ ქვლივიძის პოეზია |
