|
მე კვლავ მწვერვალის ნაპრალთან ვდგავარ და ასაფრენად ვარ შემართული, მზეებო, თქვენი მომეცით ძალა! კლდეებო, თქვენი მაჩუქეთ გული!
ცისარტყელების მერტყას ქამარი... მთიდან ნისლები წამოშლილები, მესალმებოდნენ კრძალვით, თაყვანით...
ვეჯახებოდე მკერდით ქარიშხლებს, ლოდები კლდიდან ანასხლეტები, მიღებდნენ ზეცის წითელ კარიბჭეს!
ეჩქარებოდე ჩემთან შეხვედრას, და როგორც სურო ყლორტზე გასული, ეტმასნებოდე ჩემს ძლიერებას!
მკლავებს მოგხვევ და გამიყუჩდები, გითხარი? თურმე, მზის ნაკოცნისგან, მთვარეს დასწვია წუხელ ტუჩები... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თამაზ მეტრეველის პოეზია |
