|
მთლად სამყარო რო მოგიძღვნან, გაგიშენონ ედემი, ჩემ ნატკივარ გულის გარდა, ვერსად ვერ დაეტევი.
უცხოდ ფერნაცვალები, ოკეანის ფსკერზე ღრმაა - მარტო შენი თვალები.
აბურდული ხლართებად, ვინ გაიგოს, რა ცეცხლი მწვავს, ანდა რა მემართება.
ვის დავრჩი და რაღა ვარ?! შუბლზე მაწერია ხვედრი - გავქრე შენს უნახავად.
სხვა წამიღებს დინება; ჩემ სიკვდილში რომ ერიე, არვის ეცოდინება. |
