|
გაზაფხული მახარა პაწაწინა ენძელამ... სად ხარ, ჩემო შავთვალავ, უშენობა მეძნელა.
კვირტმაც, ვარდის კოკორმაც, შენც ეს გული პატარა გახსენ ჩემო გოგონა...
ავაყვავოთ ფიქრებიც, როგორც ზღვა და თოლია, მუდამ ერთად ვიქნებით. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • იოსებ ნონეშვილის პოეზია |
