|
დამწველი თავის სიმშვენიერით, დამშვენებული უხვი განგებით ფეხთან პერანგი იწვა ცბიერი, როგორც ელვარე ფარშავანგები.
დიდხანს საჭირო არ იყო ხვეწნა, უცხო სახეზე შემონახატი, წარბები - მშვიდი და თმები - ძეწნა.
მათში ბევრია პროზა, ქრონიკა, მაგრამ სხვა იყო შენი თვალები და შენი კოცნა... ო, ვერონიკა! |
