|
ქალავ, ის მიყვარს მე შენი, თავს რომ დაჰკიდებ მელადა, პირდაპირ ცქერას ვერ ჰბედავ, ვაჟთ ცქერას იმჩნევ წყენადა.
გულისსაკლავად, ნელადა; უხმლო ხმალს იქნევ, უხანჯროდ, გულის გამხდარხარ მჭრელადა.
შენგნით წყლულები ჭრელადა, ოცგანაც კიდევ რომ დამჭრა, ვერ გაგიხდები მტერადა! |
