|
იქ, სადაც სხვები ქვებს დაემსგავსნენ სისხლის წვიმაში, ტყვიების ჩქერში. მე არ ვკარგავდი სიმაღლეს ჩემსას, რომელიც ოდეს გიყვარდა ჩემში.
ღამეში გაწვდილთ ცეცხლის ენებად, მე ვუცქეროდი, როგორც სანახავს, როგორც უცოდველ მშვენიერებას.
გზებზე ჩახერგილ ღამეთა ლოდებს, მე ვუცქეროდი თვალებით ბავშვის, რომელიც ასე გიყვარდა ოდეს. |
