|
ჩემი სურვილი რომ ყოფილიყო, ფეხს არ დავდგამდი ცოდვილ მიწაზე. არ გავჩნდებოდი, არ ვიცხოვრებდი, არ ვისუნთქებდი, დღეს ამ მიწაზე.
და მე აქა ვარ, დღეს ამ მიწაზე, უსიყვარულოდ და უიმედოდ, დავეხეტები ცალი მიწაზე.
ჩემი ვედრება, დღეს ამ მიწაზე. ნუ მიმატოვებ, უსიყვარულოდ და უიმედოდ, ცალს ამ მიწაზე.
მარტოს დამადგა მძიმე უღელი, მარტოს მაწვალებს გადასარჩენად, მარტო ვდგევარ და ვინმეს მოველი.
რატომ დამტოვა მარტო, ეული?! რატომ არ მომცა მე სიყვარული, რომ გამიმთელოს გული სნეული?!
მარტო დავრჩები, ისევ წყეული. ასე ყოფილა ეს ბედისწერა, უნდა დამტოვოს მუდამ ეული... |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
