|
რა ვქნა, ისევ სიცოცხლეზე ვდარდობ, ირგვლივ ისევ მდუმარება დადგა. მიხარია, რომ დამტოვეს მარტო, ყველა ერთად რომ წავიდა სადღაც.
ალბათ ქარი გადაუვლის მაღლობს. ასე მარტო მიხარია ყოფნა, როცა თავს ვგრძნობ მე სიკვდილთან ახლოს.
ალბათ ჩემთვის ამზადებენ კუბოს. მინდა ფრთები და მიწიდან გასვლა და გაფრენის სურვილია უფრო.
და ახლოა ქარიშხალი ისევ. სიჩუმეა და ვსაუბრობ ჩემთვის, მე ვსაუბრობ და კედლები მისმენს.
და კიდია შორს მდუმარე ზარი. მინდა ავდგე, გავიხედო გარეთ და გავაღო დაკეტილი კარი.
ალბათ მოვა ჯიბგირი ან ქურდი. ალბათ ცაზე ღრუბელია ცოტა, ალბათ მოჩანს ვარსკვლავების გუნდი.
ოდეს წვიმა დაეცემა მინას. და მე რა ვქნა შეზღუდული რომ ვარ, რა ვქნა, მეტი გასაქანი მინდა.
და ეს გული უცნაურად იწვის. ახლა მინდა, ვარსებობდე ყველგან, მთელ მსოფლიოს რომ დავიპყრობ, ვიცი.
ღამის ცეცხლი ეკიდება თვალებს. და ძვირფასო, ჩემს ბრწყინვალე სახელს, ვგრძობ, მსოფლიო აღიარებს მალე.
ირგვლივ ისევ მდუმარება დადგა. მიხარია, რომ დამტოვეს მარტო, ყველა ერთად რომ წავიდა სადღაც. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტერენტი გრანელის პოეზია |
