|
დღეს ჩამოდის, არა ხვალ და არა ზეგ და მაზეგ, გობელენებს ვეფერები, ვაზებს ვალამაზებ.
უხილავი ხელი რეჟისორის კედლებს შორის, ფიქრებს შორის, წელიწადებს შორის.
და გულს შეუცდომელს და ვადარებ ზარისა და ტელეფონის დუმილს.
დათვლილ მილიმეტრებს სარკეებში დანახული ზეცა მიიმედებს.
ჩამქრალ ტელეეკრანს და ზარი და ტელეფონი ერთდროულად რეკავს. |
