|
მაღალ მთებში სახლი მქონდა, სახლი - მამაპაპური, ვინც მიყვარდა, ცოლად მყავდა, მწვავდა ტრფობის ალმური.
წყარო ცივი, ანკარა, მის ლიკლიკში იძინებდა ჩემი შვილი პატარა.
თავზე ბაშლაყწაკრული, ო, რამდენჯერ ვჭექე მთებში, "ლილეო" და "მაყრული".
ვაჟკაცური ფრთებითა, მე მუზებთან ვსაუბრობდი, ბრძენ მინდიას ენითა.
ხალხი ჩემი, ფხიანი, საქართველოს ვუმღეროდი, ავთანდილის ხმიანი.
ლაფშა გაუხედნავი. ოი, მართლა ახდებოდეს ეს სიზმარი ნეტავი. |
