|
დღეებს ჩანახუტები, ქრიან ლაღად წუთები, მოსაცდელად არასდროს ჩემთვის არა სცალიათ... გაზაფხულით ვინთები, სულში ჩავუფრინდები ჩემი ლექსის სათავეს - კოხტა გოგოს ხალიანს.
გული ფიქრებში გამექცა, უეცარი ღიმილი და ტკივილიც ვიცი მე... შავ-შავი ნაწნავითა, გოგო საით წავიდა, გზებო, რამე მითხარით, ცაო, გადაიწვიმე!
სალამური გავთალე, სასიმღეროდ გავთალე, - მოვიშორე სიმძიმე... ჩემი ბედის ვარსკვლავი, ვისთვის - გულმოსაკლავი, ჩემი თვალების ცაზე განუწყვეტლად ციმციმებს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თენგიზ სვანიძის პოეზია |
