|
ქარი მოვარდა ყოვლის წარმტანი, ვაითუ ჩაქრეს სულის სანთელი... ნეტავ ეს გული რად გაგატანე, სითბო ამდენი და ჟრუანტელი.
მაინც შეხვედრის წუთებს სულ ველი და ჩემში სევდის ლექსად წკრიალებ, მუდამ ძვირფასი და სასურველი.
ისევ გეძახი, არ ჩანხარ ისევ... ეს მარტოობის სიჩუმეს სცივა, თუ ცის ნაღვლიან სიმღერას ვისმენ? |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • თენგიზ სვანიძის პოეზია |
