|
ჩემი ცხოვრება სცენაა, ნელ-ნელა ვსწავლობ როლებს. ხან კლეოპატრას ვთამაშობ, ხან მეფუნდუკის ცოლებს.
თითქოს ფრთები მაქვს წმინდანს, ხან ერთი სოფლის ქალი ვარ, ვიღაცას ვუქსოვ წინდას.
დაჭრილებს ვკურნავ ენით, არადა თუ კი დამჭირდა, კაცს მოვკლავ ჩემი ხელით.
ნიღბებს ვერ ვტოვებ ვერსად. მეფის კარზე რომ მეცხოვრა, გავაკვირვებდი ვერსალს. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ნანა ცინცაძის პოეზია |
