|
პირველმოწეულს დაგიკრეფ ნაყოფს, მოვიტან ღვინოს ძველ მოწნულათი, წარმოსახვაა, ჩემში რომ ლაღობს, ნავია, რითაც შენ მოცურავდი.
და იგი ისევ აქვე ბინადრობს, ხანდახან ღამის გულს მივეკვრები, მეუთვალავედ რომ მოგინატრო.
არსად რომ არ ჩანს და ვხედავ სულით, მე ახლა შენით სავსე ვარ ღმერთო, და სიხარულის ცრემლივით სრული. |
