|
რა სიყვარულით ააფრიალა, რა სიხარულით დაქროლა ქარმა! - მეცხრე სართულის თეთრ აივანზე კაბა გაფინა ლამაზმა ქალმა... ათრთოლებს კაბის საყელოს, ბოლოს, ეხვევა, ვნებით იხუტებს გულში, შეუჩნდა, მასთან ტრიალებს მხოლოდ... ხანაც მკლავებზე დაიწვენს უცებ, ის კაბის კალთებს ესათუთება, მე ქალის ტანის მიმოხრას ვუცქერ... რომ მივდიოდეთ ახლა მარტონი შემოდგომის ტყის მზიან ბილიკზე მე და იმ კაბის ნაზი პატრონი… |
