|
მივდივარ, გზაზე ადის ალმური, მივდივარ, ელავს შუადღე მშვიდი. უცებ მომესმა ხმა საღამურის და უცებ ხიდან აფრინდა ჩიტი.
და მთაზე ისევ ლურჯი ფერია. თბილისი ჩნდება შორს ალმაცერად და ახლა თითქო აქ სოფელია.
და მიკავია ხელში ეს ია. მე უარვყავი მთელი ცხოვრება, ვიწამე ზეცა და პოეზია. |
