|
ის სოფელშია და მწერს წერილებს და სიზმრებს მიხსნის საშიშს, ჩამორჩენილი წეროს წივილი მესმის დობილის ხმაში.
თუნდაც გაკილვის ღირსი, განსჯის მაგიერ სიცილ-ჟღურტული, - გათხოვდებოდა ისიც.
მაგრამ ოჯახი, მსჯავრი? თუ არა ღლაპმა, ვინ დაუამო მის მოხუც დედას ჯავრი!...
და სიზმრის მაფენს ძეროს... ჩემი დობილი... ჩემი საწყალი ჩამორჩენილი წერო... |
