|
თოვლის ფიფქებმა საგულდაგულოდ გზებზე დაფინეს თეთრი ქაღალდი. ახლა სიზმარსაც აღარ ვნახულობ, თორემ სიზმარში მაინც გნახავდი.
სიმკრთალე შენი თოვლსაც აოცებს, შავი ფიქრებით თეთრ ფანჯარასთან დგები და სულში ითვლი ნაოჭებს.
(თვალებს კი მაინც სიცოცხლე უნდათ) ეს თოვლი შენი სულიდან ბარდნის, თუ შეწყდა, შენი შეწყდება სუნთქვა.
თავად რას იმკი, გულნატყვიარო?! ჩვენ ვისხდეთ სახლში, ამ თეთრ ფარდაგზე ანგელოსებმა უნდა იარონ. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ვახტანგ ღლონტის პოეზია |
