|
მადლობა, დამბადებელო, ნაკლულს რომ მავსებ შენითა, ხორცს სინანულით მიმოსავ, სულს მილამაზებ რწმენითა, შენის საუფლო ყვავილებს მეც ხშირად ვკვებავ ცრემლითა. მადლობა, ყოველთმპყრობელო, სამყაროების მამაო, რომ იმათ ბაგეზე მაბამ, ვისაც მადლითა ჰნამავო. ბევრჯერ გამიფრთხო სიზმარი, ცით ჩამომდგარმა ხმამაო, სანთლების შუქთან მიმდგარი, სანთლის მათრთოლა ალმაო, არც ჭირის, არც სიხარულის აღარ მჭირდება მალვაო... მადლობა, დამბადებელო, ნაკლულს რომ მავსებ შენითა. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ტარიელ ხარხელაურის პოეზია |
