|
ადრეულ ზამთარს ფერი აქვს ქარვის, ბებერი ქოხი ირყევა ქარში, ჩამქრალ ბუხართან წრიალებს ქალი, ჯვალოს კონკებში კანკალებს ბავშვი. მომრავლებულა მოდგმა ნადირთა, თეთრ ქარაფებში ჩამოწვა ნისლი, დაღლილ დევებთან დაჯდა სადილად. შინა თუ გარეთ მკაცრობს ორივე, ნაოხარ ველზე მისანი გმინავს შეჭიდებული გველს და მორიელს. ვჭვრეტ უკუნეთში ლანდთა მწუხართა, მალე, სულ მალე, დამტოვებს კვარიც და დაივანებს ჩამქრალ ბუხარან... მელაციცება სტრიქონთა ქორო, მღვრიე ღამეში ალიონს ველი, ხვალის იმედი ლექსია მხოლოდ. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • გიორგი გიგაურის პოეზია |
