|
ო, რახანია ცრემლით და სისხლით მიწას ვალტობ და ანგელოზს ვმსახურებ, ბალახის ფოთლებზე ვაგროვებ მზის სხივს და ბავშვებს ხალისით ვასხურებ... შენი გულისთვის ვწერ ნაზ სტრიქონებს... ო, ღმერთო ჩემო, როგორ მიყვარდი! ნეტავი ახლა თუღა მიგონებ? კი არ დავღლილვარ, გაბრუებული მწვანე მდელოთი, უბრალოდ ლხინში აღარ დავდივარ, მუხლზე ვეცემი საქართველოსთვის!.. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • შალვა ფორჩხიძის პოეზია |
