|
ღმერთმა ჩემზე მოიცალა, მცირე რამც არ მაპატია, ყველას მისცა სიხარული, მე კი - ერთი ნაბადია. ყოველი დღე შაბათია, უპატრონოდ ვხეტიალობ, ჩემი მოძმე ნაბადია. მკვდარს ვარდს ნუღარ დამადვია. ზედ კუბოზედ დამაფარეთ, ჩემი შავი ნაბადია. მის ზღვაში ვერ ჩამატია, ზამთარ-ზაფხულ მე მინახავს ჩემი შავი ნაბადია. არაფერი აბადია, ერთმანეთსა არ ვშორდებით მე და ჩემი ნაბადია! |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • იეთიმ გურჯის პოეზია პოეზია |
