|
შენთვის ვაგებდი ბროლის კოშკებს, სრა-სასახლეებს, ოქროს ქოშებში ფეხწადგმული - შენ იყავ ბროლი. რანაირს აღარ გიგონებდი ლამაზ სახელებს და დაივიწყე მიწიერი წვიმა და თოვლი. ოღონდ გესურვა! მზე უშენოდ არად მიღირდა! მომქონდა უცხო აბრეშუმი, დიბა ატლასი - ჰინდუსტანდან, მაშრიყიდან თუ მაღრიბიდან. ჩემი მინთია კელაპტარი, სანთელი წმინდა. ვზი ოქროს ტახტზე, ფეხი ფეხზე გადამიდვია და გეზრახები, ოდნავ მთვრალი, მეშვიდე ციდან. |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • ანზორ აბულაშვილის პოეზია |
