|
ცხოვრებას ნაჭუჭს სააღდგომო კვერცხივით აცლი, წვიმების სეზონს მიწურული ოქტომბრის კვეთავს და რაც დრო გადის გულის ნაცვლად არეში მარცხნივ - გიფეთქავს დედა...
შენს სულს სწირავდნენ და შემოდგომის ბოლო დღეებს აკლდებათ სითბო, რჩები მარტო და გრჩება განცდა რომ სიკვდილამდე - მოკლულხარ თითქოს...
ის პირველ ყოვლის - ჯვარზე გაკრული ღვთის სისხლივით ტკივილზე წვეთავს... და გჯერა ცამდე რომ იანვრის პირველი თოვლი ჩამოთოვს დედას!.. |
_1418779939.webp)
_1399729200.webp)
