|
ვკეცე, ვკეცე, ვერ დავკეცე საქართველოს საოცნებო გზები, გრძელი, როგორც ჩვენი მრავალჟამიერი, ხვავრიელი, როგორც პურის ძნები.
ოცნებაში დახატული მოყმე, მინდა, ვიყო თავანკარა გაზაფხული, ჩემი მიწის სადღეგრძელოდ მოვკვდე.
ყორანივით დაგვყიოდა მტერი, კაფეს, კაფეს, ვერ გაკაფეს ეჭვებივით ჩახლართული ტევრი.
განა მართლა თავზე ჩემოგვექცა ვარკვლავების ჩიხტიკოპით დახურული, საქართველოს მადლიანი ზეცა.
გმირი თინა წავკისელი, შორი გზიდან მიყიოდეს მოყმე, ვიყო მისთვის თავანკარა გაზაფხული, ჩემი მიწის სიცოცხლისთვის მოვკვდე. |
