|
მამულის მთებო, ვიდრე ჩვენი სუნთქვა გეხლება, ჩვენი ფრთის ქარი თავს გევლება მსუბუქ ზვირთებად, მანამ, იცოდე, რკინის გული არ დაგეღლება, იცოდე - მანამ არაფერი გაგიჭირდება.
აგარიდებთ გრიგალებს მზარავს... უშფოთველ ძილით იძინებენ მამა-პაპანი. სულ იშრიალებს, დროშასავით ენთება მარად შენი კალთები იმ უძველეს მზეში ნაბანი. |
