|
ორ ზღვას შუა სამოთხევ, ისე როგორც ადრეო, წევხარ ვეფხისტყაოსნად და ადეო, ადეო. მღვიძარე ხარ, უფრორე გაღვიძება სცადეო, მაღალი ხარ, უფრორე ამაღლდები ცამდეო.
ვიყო შენი მსახური, ეგ პატივი დამდეო. ჩემი წინაპარია ყველა შენი მნათეო. აადეო, ადეო, მეცხრე ცამდე ადეო!..
მისთვის იდიდეო, პერანგს სხვისთვის გაიხდიდი - მისთვის იდიდეო,
ქართული ხმა, სიტყვა, ფერი ატყევ-აზვარეო. მე აქ სანამ მოვიდოდი, ვიწინასწარეო, სულ მესმოდა ხმა უფლისა: ადე, ლაზარეო! |
